Tussen zoet en zout water



In mei 2017 vonden er in Nederland enkele evenementen kort na elkaar plaats die het bezoeken meer dan waard waren. Zo was er op 20 mei 2017 een fotorit bij de Stoomtrein Goes Borsele, waarbij de zadeltanklocomotief 8811 samen met de Hippel 521 en Sik 264 werden ingezet. De 8811 (van de StoomStichting Nederland) zou toch al op bezoek komen bij de SGB voor het festival "Sporen naar het Verleden" dat een week later zou plaatsvinden tijdens het lange hemelvaartweekend. Goed idee dus om de locomotief wat eerder over te brengen en er meteen een fotorit mee te organiseren. Tijdens dit eerder genoemde festival zou ook de 2225 van de Stichting Museum Materieel Railion op bezoek komen. Reden genoeg om op een goede week tijd 2 keer een bezoek te brengen aan de SGB.



De SGB was echter niet de enige vereniging waar in deze periode iets te beleven viel. Op Onze Lieve Heer Hemelvaart wordt bij alle Nederlandse spoorweg- en trammusea de "Nationale Stoomtreindag" georganiseerd. Ook bij de museumvereniging "Rotterdamsche Tramweg Maatschappij" vond er om die reden een driedaags festival plaats, waarbij meerdere stoom- en dieseltrams werden ingezet volgens een intense dienstregeling. Doordat er op vrijdag 26 mei 2017 ook een avondrit werd ingelegd, had uw webmaster meteen interesse om op deze dag een eerste bezoek aan de RTM te organiseren.



Gedurende 3 dagen konden zo verschillende opnames worden gemaakt die zomaar 70 jaar geleden eerder tot stand hadden kunnen komen. Nu ja, op één belangrijk wapenfeit na, want de tramlijn van de RTM ligt op een recent opgespoten stuk land, waar 70 jaar eerder nog gewoon de zee lag.





De foto's van deze reportage werden gemaakt in mei 2017, toen ik geen idee had dat de zomer van 2017 de ellendigste zomer uit mijn leven zou worden. Behoorlijk onverwacht moest ik ineens afscheid nemen van mijn vader, Georges Habraken.

Als ik vandaag zo geïnteresseerd ben in stoomtreinen, dan heb ik dat vooral aan hem te denken, als kind stond hij zelf al langs het spoor in Hamont te genieten van de passerende stoomtreinen uit België en Nederland. Tijdens mijn jeugd gingen we vaak samen op pad en maalden dan zoveel mogelijk spoorkilometers af, vooral door Nederland en soms in België. Langzaamaan deed onze papa het wat kalmer aan, terwijl ikzelf nieuwe horizonten opzocht. Vaak vroeg hij zich fronsend af in wat voor godverlaten oord ik nu weer terechtkwam, maar steeds keek hij geïnteresseerd mee naar nieuw fotomateriaal. Toen we eind mei samen de foto's uit deze reportage bekeken, kon niks doen vermoeden dat hij er enkele maanden later niet meer zou zijn. Het voelde dus heel dubbel om deze reportage af te maken en te beseffen dat ik de première van volgende fotosafari's niet meer aan mijn vader kan gunnen.

Tot zover had ik het alleen nog maar over het treinenaspect, maar mijn vader betekende natuurlijk zoveel meer voor me... Dit allemaal beschrijven zou ons te ver leiden, maar ik wil het wel kort hebben over de wekelijkse zondagvoormiddagen samen. Tot op het laatst gingen mijn vrouw, mijn broer en ik bij onze papa ontbijten: rustmomenten na weer een drukke werkweek. In zijn pretoogjes kon je al zien wanneer hij een onderwerp ging aansnijden dat weer voor de nodige reactie aan de ontbijttafel zou zorgen. Wekelijks hadden we zo stevige gesprekken over de actualiteit. Gesprekken waarbij we lang niet altijd dezelfde mening hadden, maar waar we toch beiden naar uitkeken 'omdat het kon' vanuit ons respect voor elkaar.

Afscheid moeten nemen is nooit leuk, zeker niet wanneer het om een ouder gaat, maar toch ben ik dankbaar om de vele 'quality time' die we samen hebben doorgebracht.

Ik ga je missen papa...